Bilgi Veren: Elif Eroğlu Tepe – Aile ve Çocuk Psikolojisi Uzmanı

Öncelikle anne babalar, bir çocuğun kardeşini kıskanmasının gelişim süreci içinde, doğal ve normal bir duygu olduğunu bilmelidir. Sorunlar, anne babanın bu duyguyu kabul etmemesi, dolayısıyla çocuğun da hissettiği ve tanımlayamadığı bu duygu ile başa çıkamamasından kaynaklanmaktadır. Kabul görmediğini fark ettiği bu duygunun yanlış olduğunu düşünen çocuk, içsel bir çatışma yaşar. Bu da hem kendisi hem ebeveynleri için yorucudur.

Yapılması gereken, anne babanın bu duyguyu kabul edip saygı ile karşılaması, çocuğa hissettiği şeyin yanlış olmadığını, önemli olanın bu duygunun ifade ediliş şekli olduğunu belli etmeleri, eğer çocuk bunu anlayabilecek bir yaşta ise anlatmalarıdır. Bu farkındalıktan sonra önemli olan yaklaşım ise çocuklar arasında adil davranışlar sergilemektir. Dikkat edin, eşit değil, adil..

Büyük çocuğun, önceki “duygusal” standartlarının devam ettirilmesi ve ailedeki değişimlerin anlaşılabilir bir dille çocukla paylaşılması önemlidir. Çünkü bu süreçte büyük çocuğun en çok ihtiyaç duyduğu şey koşulsuz sevgi, aileye aidiyet ve güven duygusudur. Bu üç ihtiyacın farkında olmak, ebeveynlerin işini kolaylaştıracaktır.